ده نارسای ناگوار!
***
زندگان را دوست دارم
حتی اگر بر تا خوردگی ام  بتازند!
مُرده ام
زخم هیچ گُرده ای را
التیام نمی بخشد!
و با هیچ نعره، و جرجر گریبانی
زنده نخواهم شد!
***
سگی بی خانمان؛
استخوانی  بی رمق را
نبش قبر می کرد!
تا خشکسالی را،
از دهان من بگیرد!...
***
دانایی که میدانم هایش را،
به گور ببرد؛
به درد لای دیوار جهنم هـم
 نمی خورد!
***
دیگر از سکوتِ لاله ها
خسته ام!
لاله هایم؛
هوای خنده ی نیلوفر کرده اند،
زیر چتر رنگین کمان
آنجا که آسمان با دریا
متارکه می کند!
و امواج پر رنگ تر می شوند!

***
واژه هایی که از آسمان می بارند،
حقایقی ناگوارند!
برای تندرستی ی زمین!
من همسایه ای  نیکو تر از شاعر
پیدا نمی کنم...

***
مجرمی که
به جنایت خود اعتراف می کند
پیش از آنکه در برابر قاضی بایستد؛
شاید
حق اش پایمال شده و آزاده است!
حکمِ شما چیست؟

***
هرگاه "دلم"
برای حقوق از دست رفته ام می گیرد،
زیباترین لبخند را
از لب های بی رنگِ خدا می چینم،
چهره ی "تلخِ" خدا را می بینم!
***
حقیقت،
تصویر ساطوری ست بر سر درِ قصابی ها !

***
ایستاده تقطیر شدم!
افتاده، تبخیر!
***
- پــــــــــــــــــــــــژواره -

شاعر اگر"درد" نداشته باشد؛
جنازه اش"سرد" می شود!
و روحش خبیث!
***

- پژواره -

حنجره ام
از درد پنجره شد و
هیچ دیواری
رگ به رگ نمی شود
چرا...؟
***

- پژواره -

تنها یک شمع برای مزار من کافی ست!
تا صد ها پروانه  را
در سوگم خاکستر کند!
***

- پژواره -

زمستان من، "استاد"
نداشت!
کفش تا به تا در پا،
و بر تنِ سرد
رخت فاخر و شاد،
نداشت!
آه در بساط اش نبود و
هنگام ترک زمین،
بر سرِِ  شانه های خسته اش
نیم نگاهی از ماه و
 یک ستاره،
"زاد" نداشت!
او اگر شعری
در باغچه های سرد،
سرود،
به عشقِ شمع و پروانه و بهار بود؛
از برای "فصلِ" رفته بر باد،
نکاشت!...
***
پژواره

اشک هایم را
برای گذشته خندیدم!
و قاه قاه برای امروز گریستم!
بی شک فردا،
روباهی ترین روز من است!...
.
.
.
نقدم نیست،
نسیه ام نمی دهند!
کاشته ام و برداشت نزدیک؛
و خرمن ام، در هاله ی ابهام.
ای وای خرمن ام!
ای وای، خر، من ام!...
ای...

***

- پژواره -

پشتِ  پلک های بسته ات
خسته
های های می گریَم!
و گوش هایم را
برای شنیدنِ  ترانه ی
" بابا تو دیگه کِه هستی؟!"
تیز!
اما چه سود!
گویی:
مردمکان شهر چشم هایت را
مرگ خاموش، برده است!...
***
- پژواره -

هنگامی که
دنیایم در گروِ یک بازدم است!
باز دمی که
در انتظار معشوق باز می مانَد!
تا غزلی شوَد!
غزلی که نیازمند یک " آه " گرم است و
چند اشک تمساح!...
 "دنیایی" سرد؛
و آرمیده بر پشت راهواری چموش و
گریز پای!...

در ازدحام ،دنیا های، قد و نیم قدی
که یک چشمشان تنگ ست و
چشمی دیگر خیره،
 به دست های خالی، و آویخته ام!
.
.
.
و من؛
به ریش دنیایی پر از رنگ و نفاق و ، آز؛
لبخند می زنم!...
دنیایی که مردان اش
نقاب از چهره دریده؛
و زنان اش سیاه پوش
 در انتظارِ  مردی به رنگ خون؛
 آغوش گشوده اند!...
.
.
.
دیگر
پرده ی گوش هایم
بدهکار هیچ همهمه ای نیست اند!
به جز آوازِ روح انگیزِ چاووش!
چاووش، بخوان!
چه خوش می خوانی؟...
بخوان...
***
پژواره

به نام خدا
...
سال ها
.
.
.
به چشم هایم
وعده ی" شرابِ " گلِ نرگس دادم!؟...
اینک،
بر بامِ خانه ام
گلِ حسرتی روییده است؛
و بر پرچینِ باغ ام،
خزه های سر بریده!؟...
***
پژواره

حتی
دورترین ستاره نیز
دلش برای من تنگ نمی شود!
و هیچ برکه ی مادر مرده ای؛
اجازه ی فرود، به" قو "های کبودِ من؛
نمی دهد!...
***
تنها شاعران
مدافعِ حقوق پروانه ها؛
هستند!
***
اهداء یک "آه" خوش
پا به پای نور، پرواز می کند؛
و سینه به سینه ی زمان
می رقصد!

و
تقدیم صدها سده؛
سینی ی لبریز از  طلا
مجذوب زیبایی ی زمین!
***
بهترین اشعار
در کلبه های پر از ستاره
 سروده می شوند!
نه در کاخ های سیاهی که،
پنجره هاشان،
 به روی "آفتاب" بسته است!
***
کاش
خانه ای داشتم
تادیگر
کفشِ "دردهایم" را
پنهان نمی کردم!...
کاش...
***
-پژواره-

***

 به بهانه ی 23 اسفند سالروز تولد " سارا چگنی زاده "

راز ماندگاری ی عشق را
از زبانِ شکوفه های سرمازده
بر سینه ی سوخته ی آسمان
باید شنید!
وقتی که
لب هاشان به بار می نشیند و
تنِ زمین گُر؛ می گیرد!
***
زمین را می کاوم
برای روز های قشنگ!
روز هایی که با دست خود
زنده به گورشان کردم!؟...
***
انزوا؛
ره آورد ناکامی و
دست آورد لذایذ دنیاست!
زاییده ی  سرکشی ی نفس است و
اندیشه های لخت!

انسان منزوی، قربانی ست!...
***
آنان که باید فریادِ مرا
اندازه بگیرند
هنوز؛
دی. ان. ای. اند!
***
قلم ام
از ساقه ی شقایق است و
کاغذام،
از گلبرگ خون سیاووشان!...
***
چرا نباید ناز بهار را
کشید؟
بهاری که
"مهر" را با تمام وجود
به پاییز
هدیه می کند؟...
***
رویا، همیشه
برایم ناز می کند و
کابوس،
تاز!
و خواب،
نویدِ رستگاری ست!
***
دو زبان که با هم
بیامیزند،
لیلی
به مهمانی ی مجنون
می آید و
فرهاد
شیرین ترین شعرش را
خواهد سرود!
***
خورشید،
اکسیرِ زندگی ست
برای زندگان!
نه برای من،
که تنِ سردم
روی دست زمین مانده!
زمینی که
کوچکتر از تابوت من است!
***
عمری
های های گریستم
بر مزار خود!
مزاری که نام "هابیل"
بر او نوشته بود!...
***
بی ساز می بازم و
هیچکس
رغبت به تماشایم
ندارد!
***
هر شمعِ ایستاده ای
استاد نیست!
***
روز ها
لحاف دوزی می کنم و
شب ها کارتن خوابی!...

***
کاش وقتی گالیله
گفت:
زمین گرد است،
"پاپ"باور می کرد
که گردو گرد است!
و من،
شاگرداش بودم!
***
شیر از سینه ی زاگروس نوشیدم و
شیره ی جانم را الوند کشید!
و جورِ در بدری ام را،
البرز!
***
خورشید
با سایه ها
بازی نمی کند!
" ظرفیت شان "را
می سنجد!...
***
هنرِ من؛
بدهکارِ تبانی ی درد و قلم است!
تنها آرزویی که
طعمه ی باد بی دردی نشد
نافرمانی ی "قلم" بود!
قلم...
***
-پژواره-

روح کوزه های دیروز، شاد!
آنان که تمام اعضایشان
نفس می کشید و
لب بر لبشان که می نهادیم،
ناز می کردند...
و
قاه قاه می خندیدند!
و
کوزه های امروز؛
اشک مان را
به شورش وا می دارند و
حنجره ها مان را
"گاز" می گیرند!
***
ماهواره های محرک!
کابوس های دنباله دار را
وارونه، تعبیر می کنند و
 هیچگاه
از رویا عکس نمی گیرند!؟
***
من
قرن هاست
 رنگ "درد "را فریاد می زنم!
می گویند:
دلال تاکسی برگشتی ام  و
قبلا
گنجشک، می فروخته ام!!
***
شب ها
قرص می خورم تا قرص بخوابم!
ولی باز کابوس، می بینم که
"ماه" شب جهارده را
به میخ، کشیده اند و
صبح ها، تمام رنگ ها را
بی زار!...
***
روایت من،
حکایت عسل و آرنج است!
و تبخیر بیهوده ی هزاران دریاچه ی نمک
بر بستر دست های خالی ام!!
***
روزگار،
از بس گریسته،
 به "کما" رفته!!
***

کاش آنان که
بر زخم ام نمک می گذارند؛
پزشک بودند!
تا بدانند چقدر احمق اند!!!
.
.
.

نمک، دوست من است!
چون برای زخمِ دوستانم
دوست اش دارم!...
***
زنگ آینه ها را می زنند و
می گریزند!
***
پ ژ و ا ر ه 
______________
ملهم از شعر" لیلا رنجبران"

تا زبان مادر سرخ است!
هیچ ناپدری ی لال و در بدری
مهربان تر از او نخواهد شد!

***

هنوز دلِ پا هایم
برای اشک های پدر
شور میزند و
زمزمه ی حزین  مادر را
از گوش  شب، می شنوم!

***

واژه های غریب، زندگی را
به کام "مادر" تلخ کرده اند!...

***

دل ام، برای دل ام، تنگ شده
اما دل ام، نمی آید!!

***

من،
با خسته ترین بالها
در آغوش نفس های
 به شماره افتاده
سقوط کرده ام!
و با چشم های بی فروغ
در
شبِ  سرد کویرِ تنم؛
ستاره ها را
چه غریبانه
نفَس می کشم!

***

سیاه چاله،
ستاره هایم را به یغما
می بَرَد و
پیکر تکیده ام؛
بر دستِ دریا مانده ست!...

***

کاش؛
کاش  من نیز
یک ستاره عریان داشتم!
تا
لباس سفید سال های
انتظارم را
بر قامت یخ زده اش
دیدار می کردم!
کاش...

***

راستی یادت هست؟
آن عروس دریایی
که سیاه بخت شد!
من هنوز در سوگ اش
سیاه پوشم!

***

از  نیستانِ گُر گرفته ی مرداب
کلاهی خواهم خواهم بافت
تا بر سرِ شادی های دروغین
بگذارم!
شادی هایی که
هیچگاه مورد اعتماد و اطمینان
نبودند و نیست اند!!
و همیشه به صداقت اندوه
غبطه می خورند!
اندوه؛
فاصله ی دل ها را کم می کند
و شادی، زیاد!
من وام دار اندوه ام...
اگر اندوه، نبود،
شادی، بیهوده بود!
اندوه؛
هیچگاه دروغ نمی گوید و
پوست نمی اندازد!
اما شادی،
با هر نسیم سردی
رنگ به رنگ می شود!...
***
سفر بخیر!
سفر بخیر ای مسافرِ جاده ی دلتنگی...
چشم های خسته ام را
بر جاده سنجاق می کنم
تا لجام سمند سفید تو باشند!...
سفر بخیر!
***
[پژواره]

در افق،
در بی کرانه ی هستی...
دراتنهای زمین!
برای ماندگاری ات،
خواهم رقصید!
.
.
.
من،
سهم خدا را؛
در گوشِ زمان،
فریاد حواهم زد!
و دردِ تو را؛
به مزایده خواهم گذاشت!...
.
.
.
لحظه های سُربی را
با ضربانِ قلبم،
و پت پت چشم هایم
به " قاصدک " تبدیل!
و در انتظارت،
خواهم دوید!

از گردِ راه و اشک هایم
"مُهری" خواهم ساخت!
و در چروک پیشانی ام
خواهم کاشت!...
تا...
***
(پژواره)
***
الهام شده از شعر:
"سهم من"
استاد "محمد حسن چگنی زاده"

به ویژه مسیحیان  فقیر و بی خانمان!

***

پژواره

12 دی 90

پژواره

انگار قرن هاست

بیهوده طنّازی!

و

موهای طلایی ام را

پیشِ هر بی سر و پایی

به صلابه می کشم؟!

و  سر تعظیم فرود می آورم

در برابر موجوداتی نا نجیب؟!

قرن هاست

به خاک دریا می افتم!

دریایی که

در رگِ نامحرمان جاری ست؟!

چرا...؟

***

دیگر بر نمی تابم!؟

خوابم می آید!

شاید در یک غروب

غروبی سرد و منقبض

طلوعی که وارونه،

از شوق دیدارم برقصی!؟

***

پژواره

20/4/90

در غربت موهوم

***

من از تبارِ آدمم؟
یا زاییده ی اصلِ انواع؟!

آمدنم  عقلی ست؟
یا اکتسابی؟

زاییده ی حکمتم؟
یا لذت؟!

من قربانی ی لذتم!!
و
تصویرِ  یک مرگ!...

پژواره
بهار0 9

درمدرن ترین گورستانِ قرن!

قامتِ کفتاری گرسنه!

زیرِ لاشه ی کودکی فربهِ!

که از گرسنگی مُرده ست!؟

تا، خورده ست!...

**

پژواره

۹۰/۲/۱۰

دیروز گفتم
امروز می گویم

فردا خواهم گفت!

تو را می شناسم،
هنگامی که
از شهد شکوفه هایم
اشکی را به عاریت می بردی!
و مرا به مهمانی دریا می خواندی!

کاش امواج ساز مخالف نمی زدند!
تا خود را در آغوش فانوسی می افکندم
به وسعت گل های حسرتی ام!
که دست افشان مرا می خواند
و در دست هایش

سبد سبد آزرو بود
که طمعه ی باد می شد!!
***
تو را دوست دارم
به پاکی ی دلت
و منزلَت ات
نزاکت
و
صداقت ات
تو را دوست دارم
به شفافیت
نمکدانی

بر
 دست های معصوم ات!!

تو را می ستایم
به بهای نان و نمک

تو یک روزی

بر دل ها
حکومت خواهی کرد

به سوگِ عروس سیاه بختی

نشسته ام

که سیاهه اش تنها،

تب خال لبِ صدفِ مرده ای بود!

و مَهرش،

یک ستاره ی دریایی ی یخ زده!

بر گردن آفتاب!!

پژوراه

ایستاده تقطیر شدم!

و

پروبالت دادم!

گفتم:

محدوده ی پروازت تاماه است!

ولی تو

فریب سیاه چاله راخوردی!!

و

هوس  طره ی خورشیدنمودی!!

گفتم طناب را پاره کن !

تازمین راهی نیست!

فاصله ات بازمین،

اندازه ی کوتوله ای است!

که:

درگلویت زندانی ست!!

گفتیم :

برای بازگشت تاآزادی راهی نیست!!

اعتمادکن!!

ولی تودیگرخدارا به خودفروخته!

ویخ زده بودی !!!

آهِ خورشید توراخواهد گرفت!؟

پروبالم راخواهم چید!؟

پروبالم راخواهم چید!...

متاسفم!!!

**

(پژواره)

ببار اشکم، برآن بی کس که تنهاست،
برآن بی کس که اسیرِ تن و من هاست،

به دریایی که دارد مـی شود خُل،
که تا ویران کُنَد آن جاده و پُل،

به دریایی که آرام است و کم کم،
به نم! تا زود از خشمم کنم، رم،

بسا آن جاده ی ادبار و ماتم،
به ویرانی کشانم آن رهِ غــم،

دم ام، جان بر تنِ آنان که مُردند،
همان هایی که شامی، شب نخوردنـد،

ولی با دست تنها، تنگ دستی،
رَوَد آیا به نابودی و پستـی؟

میانِ لشکر تنهـایی و غــم،
سلاحِ من بوَد ای وای و ماتم،

حسین هم لشکر تنگ دست از هوش!
بکشتند و سرش را گوش تا گـوش،

بریدند و به نیزه بار کردند،
دلِ پژواره را غمبـار کردنـد،

خدایا، لشکر تن ها چه زشتند!؟
سرشک و درد و وجدانم برشتند،

درآن هنگامه کین خاک سیه زاد،
به زیر خط همه رفتیمِ از یـاد،

ز زیرِ خـط سخـن بسیار دارم،
ولی کو گوش تا یابد، هوارم؟

ز خط گفتن دگر، پژواره، خاموش!
والا، مایه داری، گـوش تا گـوش،

مثالِ آن همـه افـرادِ بـا هـوش،
صدایت را کُنَد در سینـه خامـوش،

خلافِ میـل بایـد سـاختِ تـا ســوخت،
ندوزی لب، کَنَند از بی کس ات پوست!؟

برای من بـوَد آن پایـکوبـی،
اگر با کندنِ پوستم به خوبی،

گراید وضع تنگدستی، دگـرگون،
و تازه، می شَوَم بسیار ممنون!

ولی شک دارم از اینکه، فقیری،
رها گـردد ز چاله هـای زیـری،

عدالــت بـا علـی رفتنـد از دست،
و قانون هم پس از آن رخت بر بست،

و مهر و مهرورزی بعدِ منشور،
به امر بی خداوندان مغـرور،

نظام و سینه سوزی، با سخـاوت،
دگر مُردند و ایزد، کرده رحمت.

   پژواره         

بیا پژواره ول کن این تباهی!

مگر بالاتر از رنگِ سیــــاهی!

بوَد رنگی، بیا با دستِ خالـی،

رها کن خویشِ را از لاابالــی!

بیا بیرون دگر از پرسه گردی!

از عمقِ کوچه ی بن بست و سردی!

گذشته را رها کن تو پس این!

غم آن را مخور، امروز را بین!

امیدی بر دو روزه عمر ما نیست!

به قدر لرزش پلکی وفا نیست!

به امروزت نگر گر همدمی بود!

گذشته جز برایت ماتمی بود؟!

غم فردا نخور ، بیهوده باشد!

تو را این دردها افسرده باشد!

کمی کمتر بود فردا از آهی!!

که مبهم خفته در بطن سیاهی!...

(پژواره)

من بودم و یک مادرِ پُر رنج و درد

زیرِ امرِ یک پدر،

کز خشم سرآمدِ زمان بود.

مادرم گاهی که خون می خورد

و رنگین چهره بود!

به پدر خط و نشانه می کشید.

کین چنین و آنچنانت می کنم!

.........................

اما من در زیر بارش،

در کنارش خسته بودم.

پدر هر بامِداد می گفت:

بیا ای کوله مرجون!

زودِ باش، چَسبُو، بُوئمی،

وقت تنگ ست!

روُ کرم و مرتضی را کن خبر

در کومه هاشان، ای پسر!

چشم نداری تا ببینی

این همه بر خاک افتاده

سپیدار؟!

بید ها را ننگریدی،

مُرده اند؟!

و دیدم یک خِرَکدارِ غمین

بر دست او یک کاردِ خونین،

کز میانِ بیشه زار می آمد.

زیر لب می گفت:

عجب! ای دادِ بی داد!

چه خری بود!

یادم می آید

که او را جای یک گاری و اسب اش

از مرادعلی خرکدار،

با دو صد ذوق و دو صد خواهش گرفتم!؟

که نفرین بر تبر،

کز سپیدار جان گرفت و

وز منِ بیچاره رنج!؟

چرا رنج؟!

 پس بگذارم که شب آید،

و گرگان

اندک اندک

جانِ از رنجم بگیرند؟!

چون دگر به رنجِ سختِ ما

نمی خورد!

در خیالِ کودکی ام:

راستِ می گفت، از شکنجه،

او هراسان بود...

......................

کوله مرجون=در گویش لری=ابن ملجم مرادی.

چَسبو= تند و تیز.

بُوئمی= بابامی=پدَرَمی.

خِرَکدار= کسی که دارای چهار پایان است و از راه بارکشی ارتزاق می کند.

کرم و مرتضی= دو تا از افراد رنجمند بودند.

پژواره

آن زمان که تنگ می گردد در فراقِ مهر دِلَم،

همان هنگام که وقت تنگ ست

و می گیرد دلِ هر غربتی ی پا پَتی!

در همین غربت،

زمانی که شبانگهَ فاتحانه تازه

از جنگ با آفِتاب فارغ شده،

سیه پوشیده،

در آغوش گرفته زانِوانِ غم

بُوَد در سوگِ مهتاب!

می سپُرَم خود را به دستِ دل،

تا به هر جایی که می خواهد،

به دنبال اش رَوَم.

...

در شب سردی

نفسهامان بلور آژین!

رفتیم و رفتیم

گشتیم و گشتیم

خسته در کنجی نشستیم،

وآن طرفتر هلهله بود

ولوله بود کلکله!

یخ ها از پلک شکستیم!

ماجرا این بود که دیدیم:

لاشه های پُر ز زنگ

فربهانه، رویِ پر هایِ قشنگ!

نوبتِ بال بود و پروازِ دَمَن!

نوبت عریانی ی زلف و بدن!

ریشِخند بر رسم و آیین و وطن.

نوبتِ بریانی ی خرچنگ و خوک

و کبک و دُرنا و زغن!؟

نوبتِ از قُربِ یزدان کاستن.

جای دل های سیاه

برجهایش سر نهاده بود

روی چاله های ماه!

بانوان و دخترانش

بهرمند از سرخی و شوخی، مشنگ!

دستهاشان همچو چنگ!

شادِمان،

بی دلهره اسیر ببر و یوز پلنگ!؟

با وجودی که همه بودند اسیر آن وحوش

بی هراس افتاده بودند روی همدیگر ملنگ!

ناتوان از خواندنِ برگی

حتی تک خطی

از دیباچه ی نسلِ وحوش!

آن وحوشی که سمبل و فخر فرهنگِ من اند.

یافِتیم در:

کآن سبک مغزان فقط از نسل(ن)را بهرِ ناز،

واز بقا،(ب) را برای

بازی و آواز های مبتذل فهمیده اند!؟

.......

(پژواره)